Bu Gönlüm Zevrakın Aldı Bu gün Bir Gonce-leb Gül-ruh

Şiirde Mihrî Hatun, gönlünü bir kayığa, gözyaşlarını denize benzeterek sevgilinin gelişiyle yaşadığı coşkuyu anlatır. Gül yüzlü, gonca dudaklı sevgili gülistana gelir; boyu ve nazlı yürüyüşü bahçeyi güzelleştiren bir görüntü oluşturur. Gül ve bülbül imgeleri, sevgili ile özlem ve acı içinde ona bağlı âşığı karşı karşıya getirir.

Âşık kendisini “belâ-keş bülbülüm” diye niteler; feryatlarının sevgiliye sevinç verdiğini, sevgilinin de ona gül gibi gülümsediğini söyler. Sevgili gönlüne eziyet etse de vefa gösterir ve kavuşmayı bağışlar. Son bölümde tatlı dilli sevgili, Mihrî’nin varını alır ve “aha”, yani “işte” diyerek geldiğini söyler. Şiirin ana duygusu, özlem ve gözyaşından kavuşma sevincine dönüşen aşktır.