Cana Yeter Bu Canıma Cevr ü Cefalar İt

Şiirde âşık, sevgiliye doğrudan seslenerek yaşadığı acının artık canına yettiğini söyler. Sevgilinin kendisine sıkıntı çektirirken rakibiyle neşeli vakit geçirmesi, âşığın sitemini ve yalnızlığını belirginleştirir. Ölüm ve öldürülme imgeleri, bu aşkın verdiği yoğun acıyı öne çıkarır; şiirdeki “öldürme” sözü için verilen sözlük açıklaması, “öldürmek eyleminin mastarı”dır.

Sonraki dizelerde âşık, sevgiliyi gönlünün tabibi gibi görür ve ayrılık yüzünden hastalanmış gönlüne çare ister. Böylece sevgili hem acının kaynağı hem de iyileşme umududur. Son bölümde Mihrî, sitemli söyleyişini duaya yöneltir. Şiirin genelinde sevgi, çaresizlik ve kırgınlık iç içedir; âşık incinse de sevgiliye bağlılığını sürdürür.