Dest-gîr Ol Bu Ben Üftâdeye Ey Kân-ı Kerem

Şiirde konuşan kişi, kendisine seslendiği kişiden yardım ve lütuf ister. “Dest-gîr ol” diye yinelenen çağrı, güç durumda olan konuşanın destek beklediğini gösterir. Şiirde “kerem” sözlükteki anlamıyla soylulukla ilişkilendirilir; “kân-ı kerem” hitabı da muhatabı yücelten bir söyleyiş oluşturur.

Şiirin temel imgeleri hastalık ve şifa, susuzluk ve hayat veren su, yıkılmış gönül ve onarımdır. Konuşan, muhatabın dergâhını hastalara şifa dağıtan bir yer gibi tasarlar; adaleti ise susamış gönüllere hayat veren suya benzetir. “İsa-nefesi” imgesi, lütfun ölüye can verecek kadar etkili oluşunu anlatan şiirsel bir karşılaştırmadır. Buradaki “minnet”, sözlük anlamıyla gönül borcudur.

Son bölümde konuşan, Amâsiyye’nin ışıkla güzelleşmesini ve adaletin yıkık gönülleri onarmasını diler; ardından kendisi için yeniden yardım ister. Şiirin ana duygusu, şifa ve adalet umuduyla dile getirilen yakarıştır.