Dostum Çün Yüze Gülmek Eylemişsin Hu Sana

Şiirde konuşan kişi, yüzüne gülüp sonra uzaklaşan sevgiliye seslenir. Sevgilinin davranışı karşısında duyduğu kırgınlığı ve özlemi, gözlerinden akan “kanlı yaşlar” imgesiyle anlatır. Bu gözyaşlarının sevgilinin ocağına su koyacağını, yani ona hayır getirmeyeceğini söyler.

Sevgilinin iki gözü, gönlü etkisi altına alan iki büyücüye benzetilir; konuşan, öğütlerini dinlemeyip bu gözlere gönül verdiği için pişmandır. Sevgilinin dudaklarıyla ilgili su imgesi de susuzluk ve kavuşamama duygusunu güçlendirir. Buradaki “hayret” şaşkınlık, “gam” tasa ve üzüntü, “zulmet” ise karanlık anlamındadır.

Son beyitte, sevgilinin gam karanlığında bıraktığı kişiye üzülmemesi söylenir: Dünya geniştir, onun için başka bir “meh-rū”, yani ay gibi güzel biri bulunabilir. Böylece şiir, başta yoğun olan aşk acısını teselli ve yeni bir umut düşüncesiyle bitirir.