Ey Din Bahar Faslı vü Çün Devri Laledür

Şiir, gönle seslenerek baharın ve lalelerin açtığı mevsimin geldiğini duyurur. Bu mevsim, aşkın ve özlemin öne çıktığı bir zaman olarak anlatılır. Şair, çimenlikteki gül bahçesini bir eğlence meclisine benzetir; sakinin elindeki kadeh de bu bahar neşesini tamamlar.

Sevgilinin yüzündeki ter damlaları, gül yaprağının üzerindeki çiy tanelerine benzetilir. Böylece sevgilinin güzelliği doğadaki zarif bir görüntüyle belirginleşir. Buna karşılık sevgilinin eziyeti, sitemi ve nazı; âşığın dilindeki gece gündüz süren ah ve iniltiyle karşılanır. Bu karşıtlık, aşkın hem güzellik hem de acı taşıdığını gösterir.

Son beyitte Mihrî, gül bahçesinin bir köşesinde sevgilinin gözüyle yoldaş olan kişiyi talihli sayar. Genel olarak şiir, bahar ve bahçe imgeleri üzerinden aşkı; sevgiliye duyulan hayranlığı, özlemi ve ona yakın olma arzusunu işler.