Gazel ('-misin dahi' redifli)

Bu gazelde konuşan kişi, yüzünü kendisine çevirmeyen sevgiliye seslenir. “Görünmez misin dahı” ve her beyitte yinelenen “misin dahı” sorusu, sevgilinin hâlâ görünmemesine duyulan özlemi ve sitemi güçlendirir. Gönlünün “ne saht ateş” olduğunu sonradan fark ettiğini söyler; “meğer” de önceden bilinmeyip sonradan anlaşılan durumu bildirir. Gönlün kanlı gözyaşlarına “gark” olması, aşk acısının gözyaşlarıyla bile dinmediğini anlatan çarpıcı bir imgedir.

Sonraki beyitlerde konuşan, geçmiş gecelerdeki eğlenceleri, ezgileri ve yaşanan zevki hatırlatır; bunların artık geride kalışına üzülür. Sevgiliye yöneltilen “kâfir kızı” hitabıyla, babasının yasının bitip bitmediğini sorar; “peder” baba, “sâgar” ise içki bardağıdır. Son beyitte Nedîm, sevgiliyle yaşadığı macerayı artık saklamayı bırakıp anlatmasını, hatta onunla övünmesini ister. Şiirin ana duygusu, aşkın özlemi ve sitemidir; geçmiş mutlulukların anısı bu duyguyu derinleştirir.