Hele İd Oldu Ol Gül-gonce Handân Olduğun Gördük

Bu gazel, bayram gününde sevgiliyle kavuşmanın ve bir mecliste yaşanan coşkunun sevincini anlatır. Şair, sevgilinin güzelliğini gül, elmas, ay ve güneş imgeleriyle yüceltir; onunla bir arada olmayı, bekleyişin ardından gelen tatlı bir mutluluk gibi sunar. Gül goncasının açılması ve içte ateşin parlaması da bu sevinci ve heyecanı belirginleştirir.

Şair, sevgilinin kendisine bir peymane, yani içki bardağı sunduğunu ve meclisteki zevkin taşkın bir hâl aldığını söyler. “Meh” ay demektir; sevgilinin hilal biçimindeki kaşları ve parlaklığı, gök cisimleriyle kurulan benzetmeler içinde anılır. “Amma” sözü ise “ama” anlamındadır. Son beyitte Nedim, şiir söyleyen kaleminin yeniden gazel kurduğunu belirterek bu neşeli anlatımı kendi şairliğiyle tamamlar. Genel olarak şiirin ana duygusu, sevgilinin güzelliğiyle ve onunla geçirilen bayram meclisiyle duyulan mutluluktur.