Nedir Ey Şûh Bu Bî-hûde Gazab N'oldu Sana

Şiirde konuşan kişi, sevgilisine seslenerek onun nedensiz öfkesini ve değişen tavrını sorgular. Sevgilinin kavuşmaya izin vermediğini, buna karşılık başkalarının meclisine gittiğini söyler. Buradaki “visal” kavuşma, “ruhsat” izin anlamındadır; meclis ise bir konunun konuşulduğu toplantıdır. Bu karşıtlık, konuşanın sevgiliye duyduğu özlemi ve kırgınlığı belirginleştirir.

Gece ve perde imgeleri, ayrılığı ve gizlenmişliği düşündürür: Konuşan, sevgilinin gece örtüsü yırtıldığında bile yanında durmayışını sitemle dile getirir. Sevgiliye yalvarırken araya giren gözyaşına da edebi gözetmesi için seslenir. Son kıtada ise Nâbî’nin kaleminin uzun zamandır sustuğunu sorar; şiirin sesi böylece sevgiliye yöneltilen yakınmadan şairin suskunluğuna döner. Şiirin ana duygusu özlemle karışık sitemdir.