Şah Menem

Şiirde konuşan kişi, gazilere seslenerek kendisini şah olarak tanıtır ve onlardan saygı göstermelerini ister. “Ağır leşker” ifadesindeki leşker, sözlükte asker anlamındadır; böylece konuşan kişi kendisini güçlü bir ordunun başında gösterir. Uçmakta yaşayan kuş ve çağrıldığı her yerde bulunma imgeleri de onun erişilmez ve her yerde hazır olduğu izlenimini kurar.

Mansur, Halil ve Musa adlarıyla dara, nar ve Tur’un anılması, konuşan kişinin kendisini dinî anlatılardaki kişiler ve mekânlarla ilişkilendirdiğini gösterir. Sufilerle yoldaşlık vurgusu manevi yakınlık iddiasını; secde çağrısı ise ona yöneltilen bağlılığı öne çıkarır. Son kıtada Hatayi, sözünü tatlı, kendisini de Murtaza Ali’yle bağlantılı biçimde sunar. Şiirin genelinde otorite ve manevi güç iddiası, tekrarlanan nakaratla pekiştirilir.