“İşte, 'Tanrı göğü ve yeri yaratmadan önce ne yapıyordu?' diyene şöyle cevap veriyorum: Bazılarının, sorunun baskısını şakayla geçiştirerek, 'Derin sırlara dalanlara cehennemler hazırlıyordu' dediği rivayet edilen cevabı vermiyorum. Başka şey görmek, başka şey gülmek. Ben böyle cevap vermiyorum. Çünkü bilmediğimi bilmediğimi söylemeyi, derin şeyler soranla alay edilen ve yalan cevap verenin övüldüğü o cevaptan daha çok tercih ederim.”

Augustinus burada, zamanın ve sonsuzluğun doğası hakkında sıkça sorulan zor bir soruya verilen alaycı cevapları reddeder. Ona göre mesele, insan aklını aşan derin bir konuda şaka yapmak yerine, bilginin sınırlarını dürüstçe kabul etmektir. "Bilmediğimi bilmem" diyerek, Sokrates'ten beri süregelen felsefi tevazu geleneğine bağlanır.

Sözün arka planında, Tanrı'nın zamandan bağımsız olduğu düşüncesi vardır. Eğer zaman, evrenle birlikte yaratıldıysa, "yaratmadan önce" ifadesi anlamını yitirir. Ancak Augustinus bu noktada kuru bir felsefi zafer peşinde değildir; asıl vurgusu, insanın bilmediğini kabul etme erdemidir. Alay, soruyu küçümser; dürüst cehalet ise sorunun ciddiyetini teslim eder.

Bu tutum, bilimsel ve felsefi sorgulamada da güncelliğini korur: Cevabı bilinmeyen sorular karşısında, sahte kesinliklere ya da alaya sığınmak yerine sınırları kabul etmek, düşüncenin olgunlaşmasının ön koşuludur.

Augustinus'un "İtiraflar" (Confessiones) adlı eserinin on birinci kitabının on ikinci bölümünde geçer. Eserin bu bölümünde zaman ve sonsuzluk üzerine düşünür; Tanrı'nın evreni yaratmadan önce ne yaptığı sorusunu ciddiyetle ele alır.