“Bir sülükayaklıdan, daha önce hiç kimsenin nefret etmediği kadar nefret ediyorum; yavaş giden bir gemideki bir denizci bile bu kadar nefret etmemiştir.”

Darwin bu esprili sözünde, 'barnacle' adı verilen sülükayaklı kabuklulara duyduğu duyguyu abartılı bir benzetmeyle anlatır. Onları, yavaş ilerleyen bir geminin gövdesine yapışan, gemiyi daha da yavaşlatan canlılar olarak gören denizcilerin bile bu canlılardan kendi kadar nefret edemeyeceğini söyler. Buradaki nefret, gündelik bir tiksinmeden çok, bilimsel bir uğraşın yarattığı bıkkınlığın mizahi ifadesidir.

Darwin, 1846'dan 1854'e kadar sekiz yılını sülükayaklıların sınıflandırılmasına adamıştı. Türlerin Kökeni'ni yazmadan önce bu çalışma, onun taksonomi konusundaki yetkinliğini pekiştirmiş, ancak aynı zamanda sabrını da ciddi biçimde zorlamıştı. Söz, bilim insanlarının bile üzerinde çalıştıkları konulara karşı zaman zaman yorgunluk ve bezginlik duyabileceğini gösterir.

Bugün bu söz, tutkuyla yapılan bir işin bile insanı ne kadar yorabileceğini ve bilimsel titizliğin bedelini samimi bir dille ortaya koyar. Darwin'in mizahı, ciddi bilimsel çalışmanın arkasındaki insani yönü görmemizi sağlar.

Darwin, 1852'de arkadaşı William Darwin Fox'a yazdığı mektupta bu sözü sarf etmiştir. Bu dönem, Darwin'in sülükayaklılar üzerine uzun soluklu taksonomik çalışmasının sonlarına denk gelir. Mektup, Down'daki evinden yazılmıştır; burada özel hayatı ile bilimsel çalışmaları arasındaki dengeyi kurmaya çalışmaktadır.