“Bireysel yaratıkların eylemlerini doğrudan etkileyen ya da yarattıkları üzerinde doğrudan yargıçlık yapan kişisel bir Tanrı düşünemiyorum.”

Einstein bu sözünde, geleneksel dinlerdeki gibi her insanın davranışını tek tek izleyen, ödüllendiren ya da cezalandıran kişisel bir Tanrı anlayışını benimseyemediğini ifade ediyor. Ona göre evren, doğa yasalarıyla işleyen büyük bir düzen içindedir; bu düzenin arkasında bir tür akıl ya da uyum sezilebilir, ancak bu, insanların günlük işlerine müdahale eden bir varlık değildir.

Bu söz, Einstein'ın sıklıkla dile getirdiği "kozmik dindarlık" ya da Spinoza'nın Tanrı anlayışına yakın duran görüşünü yansıtır. O, evrenin yasalarındaki derin akılcılığa hayranlık duyar; ama bu hayranlığı, kişisel bir Tanrı inancına dönüştürmez. Onun için bilim ile din arasındaki gerilim, mucizelere ve doğaüstü müdahalelere dayalı inançtan kaynaklanır.

Sözün bugün okura söylediği şey, evreni anlama çabasının farklı inanç biçimleriyle bir arada var olabileceğidir. Einstein'ın tutumu, kutsal metinlere ya da kişisel bir Tanrı'ya bağlanmadan da derin bir saygı ve sorumluluk duygusu geliştirilebileceğini gösterir. Bu yaklaşım, inanç ile aklı uzlaştırmaya çalışan modern okur için hâlâ güçlü bir örnektir.

Ancak şunu belirtmek gerekir: Bu sözün Einstein'a aidiyeti kesin olarak doğrulanmış değildir; yine de onun yaşamı boyunca savunduğu düşüncelerle büyük ölçüde uyumludur.

5 Ağustos 1927 tarihli, Dieter Hattrup'un aktardığı bir metinden alındığı belirtilmektedir; ancak sözün Einstein'a aidiyeti kesin olarak doğrulanmamıştır.