“Tanrı'nın kâğıtlarına bakmak zor görünüyor. Ama onun zar attığına ve telepatik araçlara başvurduğuna (günümüz kuantum kuramının ondan beklediği gibi) bir an bile inanamam.”

Einstein burada "Tanrı'nın kâğıtlarına bakmak" metaforuyla doğanın temel yasalarını keşfetmenin güçlüğünü kabul eder. Yine de kuantum kuramının bazı yorumlarının doğaya atfettiği özelliklere inanamadığını açıkça belirtir. Bu söz, onun fiziksel dünyaya ilişkin temel kanaatini özetler: doğa, insan zihninin ilkece kavrayabileceği belirli bir düzene sahiptir; bu düzenin yerine rastlantısallığı ya da nedensellikten bağımsız etkileşimleri koymak tatmin edici değildir.

Sözün "telepatik araçlar" ifadesi, Einstein'ın kuantum dolanıklık olgusuna yönelik rahatsızlığını da yansıtır. Dolanık parçacıkların uzaktan, ışık hızıyla sınırlanmış bir etkileşim olmaksızın birbirleriyle bağlantılı davranması ona doğanın düzenine aykırı görünüyordu. Bu ifadedeki eleştirel ton, fiziksel bir kuramı reddetmenin ötesinde, fiziksel dünyanın nasıl olması gerektiğine dair derin bir epistemolojik beklentiyi ortaya koyar.

Bu söz, Einstein'ın 21 Mart 1942 tarihinde matematikçi ve fizikçi Cornelius Lanczos'a yazdığı mektuptan alınmıştır. 1942'de kuantum mekaniği artık yerleşik bir kuram haline gelmiş olsa da Einstein, temellerine yönelik felsefi itirazlarını sürdürmüştür. Mektup, onun olasılıkçı yorum ve dolanıklık konusundaki uzun soluklu rahatsızlığının geç dönemdeki bir yansımasıdır.