“Bu kütüphane bana sürekli çalışarak kendimi geliştirme imkânı sağladı; bunun için her gün bir-iki saat ayırdım ve böylece babamın bir zamanlar benim için tasarladığı öğrenimli eğitimin kaybını bir dereceye kadar telafi ettim. Okumak, kendime izin verdiğim tek eğlenceydi. Meyhanelerde, oyunlarda ya da her türlü eğlencede vakit harcamadım. İşimdeki gayretim de gerektiği kadar yorulmak bilmez biçimde sürdü.”

Franklin bu sözlerinde okumayı yalnızca bir bilgi edinme aracı değil, aynı zamanda bir kişisel gelişim yöntemi olarak tanımlar. Babasının ona veremediği örgün eğitimin açığını, kurduğu bir kütüphaneden yararlanarak kendi disipliniyle kapatmaya çalıştığını anlatır. Okumayı tek eğlence olarak benimsemesi, onun için çalışma ile boş zaman arasındaki sınırın ne kadar akışkan olduğunu gösterir.

Franklin'in çalışma ahlakı burada öne çıkar: Zamanını meyhane ve oyun gibi uğraşlarla harcamadığını, işinde yorulmadan çalıştığını vurgular. Bu, onun daha sonra yazacağı 'vakit nakittir' anlayışının da temelini oluşturan bir yaşam tarzıdır. Ancak burada okuma, yalnızca mesleki başarı için değil, aynı zamanda karakter ve zihin inşası için de bir araç olarak sunulur.

Bugünün okuruna bu söz, öğrenmenin örgün eğitimle sınırlı olmadığını ve kişisel disiplinin eğitimdeki açıkları kapatabileceğini hatırlatır. Aynı zamanda, kişinin boş zamanını nasıl değerlendirdiğinin uzun vadede kim olduğunu belirlediğini ima eder.

Franklin, otobiyografisinin ikinci bölümünde gençlik yıllarında Philadelphia'da kurduğu kütüphaneden ve kendine koyduğu günlük okuma disiplininden söz eder. Babasının maddi imkânsızlıklar nedeniyle ona veremediği düzenli eğitimin yerini, kendi kendine öğrenme yoluyla doldurmaya çalıştığını anlatır.