“Ben bir çocuktum ve o bir çocuktu, Deniz kıyısındaki bu krallıkta, Ama biz sevgiden de öte bir sevgiyle sevdik — Ben ve Annabel Lee'm — Öyle bir sevgi ki cennetin kanatlı melekleri Onu ve beni kıskanırdı.”

Dizeler, aşkı hem masumiyetin hem de olağanüstülüğün birleştiği bir deneyim olarak sunar. İki sevgilinin çocuk olduğunun vurgulanması, bu sevginin hesapsız, saf ve toplumsal beklentilerden uzak olduğunu gösterir. Ancak anlatıcının "sevgiden de öte bir sevgi" ifadesi, bu bağın sıradan insan deneyimini aştığını ileri sürer. Öyle ki cennetteki kanatlı melekler bile bu sevgiyi kıskanır; bu düşünce, aşkın dünyadaki sınırları aşıp ilahi düzeyde bir tehdit ya da eşsizlik oluşturduğunu imler.

Poe burada aşkı yalnızca iki insan arasındaki duygusal bir bağ olarak değil, kozmik bir güç olarak işler. Meleklerin kıskançlığı motifi, şiirin ilerleyen bölümlerinde Annabel Lee'nin ölümüyle ilişkilendirilir; böylece ölüm, doğanın ya da talihin değil, neredeyse kutsal düzenin bu aşırı sevgiye müdahalesi gibi görülür. Bugünün okuruna bu dizeler, büyük bir sevginin hem yüceltici hem de kırılgan yanını hatırlatır: En saf bağlılık bile kayıp düşüncesinden azade değildir.

Bu dize, Poe'nun "Annabel Lee" şiirinin ikinci kıtasından alınmıştır. 1849'da yazılan şiirde anlatıcı, Annabel Lee ile çocukluktan itibaren paylaştıkları sevgiyi anlatır. Meleklerin bu sevgiyi kıskandığı fikri, şiirin dramatik çekirdeğini oluşturur: Anlatıcıya göre Annabel Lee'nin ölümü, bu kıskançlığın bir sonucudur. Poe, eserinde hem kişisel yasın hem de evrensel adaletsizlik duygusunun izini sürer; sevgilinin kaybı, doğaüstü güçlerin müdahalesi olarak yorumlanır.