“Büyük bir ayna —kafa karışıklığım içinde önce bana öyle göründü— şimdi daha önce hiç fark edilmediği bir yerde duruyordu; ve ben dehşetin doruğunda ona doğru adım atınca, kendi suretim, ama yüz hatları bembeyaz kesilmiş ve kana bulanmış halde, zayıf ve sendeleyen bir yürüyüşle beni karşılamaya geldi.”

Bu cümlede anlatıcı, kendi yansımasıyla yüzleştiği ürkütücü bir anı betimler. Ayna, edebiyatta sıklıkla kişinin iç dünyasıyla, benliğiyle ya da bilinçaltıyla yüzleşmesini simgeler. Poe, burada aynayı bir korku aracı olarak kullanır: anlatıcı, kendisini solgun ve kanlar içinde görür; bu görüntü onun yaptıklarından duyduğu suçluluğun ve içsel çöküşün dışavurumudur.

Poe'nun 'ikiz' ya da 'çifte' benlik teması, özellikle 'William Wilson' öyküsünün merkezinde yer alır. Bu öyküde anlatıcı, kendisine benzeyen ve ona sürekli muhalefet eden bir benliğiyle çatışır. Aynadaki çarpıtılmış suret, bu içsel bölünmenin ve ahlaki çöküşün görsel bir yansımasıdır. Poe'nun gotik anlatımında korku, dışsal tehditlerden çok karakterin kendi zihninden kaynaklanır.

Bugün okura, insanın kendi geçmişiyle, eylemleriyle ve vicdanıyla yüzleşmesinin ne denli zorlu bir deneyim olabileceğini anlatır. Aynadaki korkutucu görüntü, kaçınılmaz bir öz-hesaplaşmanın simgesi olarak etkileyici bir biçimde işlev görür.

Bu cümle, Poe'nun ilk kez 1839'da yayımlanan 'William Wilson' adlı öyküsünde yer alır. Öykü, kendi adını taşıyan iki benzer karakter arasındaki psikolojik savaşı ve anlatıcının vicdan azabını işler. Bu sahnede anlatıcı, kıskandığı ve öldürdüğü ikizi William Wilson'ın cesediyle karşılaştığı anı hatırlar; fakat aynada gördüğü, kendisinden başkası değildir. Poe burada 'Doppelgänger' ve aynadaki yansıma motiflerini kullanarak karakterin içsel çöküşünü ve benlik parçalanmasını görselleştirir.