“Gördüğüm düşler hep gemi kazası ve kıtlıktı; barbar sürülerinin elinde ölüm ya da tutsaklıktı; erişilmez ve bilinmez bir okyanusta, kimsesiz ve ıssız bir kayanın üzerinde yas ve gözyaşı içinde sürüklenip giden bir ömürdü.”

Bu cümlede anlatıcı, deniz yolculuğuna çıkmadan önce zihnini esir alan korkunç hayalleri ve kaygıları aktarır. Gemi kazası, açlık, barbar toplulukların eline düşmek ve ıssız bir adada mahsur kalmak gibi imgeler, denizcilik anlatılarının klasik korku unsurlarıdır. Poe, burada karakterin yalnızlık ve belirsizlik karşısındaki derin kaygısını yoğun bir duygusal tonla resmeder.

Poe'nun edebiyatında hayal, korku ve kehanet sık sık iç içe geçer. Bu tür karabasan sahneleri, yalnızca kişisel korkuyu değil, insanın bilinmeyene karşı duyduğu evrensel tedirginliği de simgeler. Anlatıcının hayal ettiği felaketlerin bir kısmı roman boyunca gerçekten de karşılık bulur; bu da Poe'nun imgelerle kurduğu önsezi atmosferinin bir parçasıdır.

Bugün okunduğunda bu pasaj, insanın korkularının çoğu zaman gerçek tehlikelerden çok zihninde kurduğu senaryolardan beslendiğini düşündürür. Bilinmeyene adım atmanın yarattığı kaygı, çağlar boyunca değişmeyen bir insanlık deneyimidir ve Poe bunu oldukça yoğun bir dille anlatır.

Bu cümle, 'The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket' romanının ilk bölümlerinde, anlatıcı Arthur Gordon Pym'in denize açılmadan önce yaşadığı korkulu önsezileri anlattığı bir pasajda yer alır. Roman, Pym'in genç yaşta denizciliğe duyduğu çekim ile bu tutkunun getirdiği felaketler arasındaki gerilimi işler. Bu düşler, Pym'in ileride yaşayacağı tehlikeli yolculuğun adeta bir öngörüsü ya da habercisi niteliğindedir.