“Güzel bir kadının ölümü, hiç kuşkusuz dünyadaki en şiirsel konudur ve aynı şekilde, böyle bir konuya en uygun dudakların yas tutan bir sevgilinin dudakları olduğu da şüphe götürmez.”

Poe, bu sözünde şiirsel güzelliğin kaynağını melankolide, melankolinin en yüksek ifadesini ise güzel bir kadının ölümünde bulur. Ona göre şiirin amacı güzellik duygusunu uyandırmaktır; güzelliğin en yoğun hâli ise genellikle hüzünle iç içedir. Ölüm, insan deneyiminin en melankolik ve en evrensel gerçeğidir. Bu evrensel hüzün, sevilen güzel bir kadının kaybıyla birlikte kişisel ve estetik bir boyut kazanır: Güzellik ile kayıp, aşk ile trajedi aynı imge içinde buluşur.

Poe'nun kendi yaşamı da bu düşünceyi beslemiştir. Genç yaşta annesini, manevi annesini ve çok sevdiği eşi Virginia'yı kaybetmesi, onun şiirlerinde tekrar eden 'güzel kadının ölümü' temasının arkasındaki kişisel izlerden biridir. Poe, bu temayı yalnızca kişisel bir saplantı olarak değil, estetik bir ilke olarak sunar: Ona göre bu konu, okurda hem güzellik hem de melankoli uyandırarak şiirin en yüksek etkisini yaratır.

Bugün bu söz, Poe'nun estetik düşüncesinin özünü anlamak için sıkça alıntılanır. Aynı zamanda, şiirin konusunu seçerken bile hesaplı bir kurgunun parçası olarak güzellik ve kayıp ilişkisini nasıl kuramsallaştırdığını gösterir.

Bu söz, Poe'nun 1846'da yayımlanan 'The Philosophy of Composition' adlı denemesinden alınmıştır. 'Kuzgun' şiirinin yazılış sürecini açıklarken Poe, şiirin konusunu en yoğun melankoliyi ve en yüksek güzelliği uyandıracak şekilde seçtiğini ileri sürer.