“Oysa, hayalet gibi azgın bir ırmak misali, Soluk kapıdan dışarı, İğrenç bir güruh sonsuza dek fışkırıp durur Ve güler — ama bir daha asla gülümsemez.”

Bu dizeler, 'The Haunted Palace' şiirinin kapanışındaki kâbus imgelerinin en çarpıcılarından biridir. 'Hayalet gibi azgın bir ırmak' benzetmesi, saraydan dışarı akan varlıkların hem doğaüstü hem de durdurulamaz bir güçle hareket ettiğini anlatır. 'Soluk kapı' imgesi ise ölümün ve ruhsal çöküşün eşiğini simgeler; bir zamanlar ışık saçan saray artık dehşeti dışarı püskürten bir kaynağa dönüşmüştür.

'Güler ama asla gülümsemez' karşıtlığı, Poe'nun delilik anlayışını özetler. Gülmek, kontrolsüz ve mekanik bir tepkidir; korkunç olanın karşısında insani sıcaklıktan yoksun bir kopuşu gösterir. Gülümsemek ise içten, insani bir bağın ve huzurun işaretidir. Bu varlıklar gülebilir ama asla içtenlikle gülümseyemezler çünkü içlerindeki insanlık tamamen yok olmuştur. Bu da Poe'nun eserlerindeki en büyük korkunun ölüm değil, akıl ve ruhtaki çürüme olduğunu tekrar doğrular.

Bu dizeler, 'The Haunted Palace' şiirinin beşinci ve son kıtasından alınmıştır. Şiir 1839'da yayımlanmış ve aynı yıl 'The Fall of the House of Usher' öyküsüne eklenmiştir. Öykü bağlamında bu kapanış, Roderick Usher'ın kendi ruhsal durumunu ve ailesinin yıkımını öngören alegorik bir kehanet gibidir. Saraydan dışarı akan güruh, Usher'ın zihnindeki karanlık güçlerin ve ailenin çöküşünün dışavurumudur.