“Ve Karanlık, Çürüme ve Kızıl Ölüm her şey üzerinde sınırsız egemenlik kurdu.”

Bu cümle, Poe'nun "Kızıl Ölümün Maskesi" adlı öyküsünün son satırıdır ve öykünün ana temasını özetler. Hikâyede Prens Prospero, salgından kaçmak için kendini ve seçkin konuklarını dış dünyadan soyutlanmış bir manastırın içine kapatır. Ancak ölüm, ne zenginlikle ne duvarlarla ne de eğlenceyle durdurulabilir. Maskeli baloya karışan gizemli figürün Kızıl Ölüm'ün ta kendisi olduğu ortaya çıkar ve herkes birer birer yok olur.

Söz, ölümün ve çürümenin kaçınılmazlığını güçlü bir karanlık imgeyle anlatır. "Sınırsız egemenlik" ifadesi, insanın iradesinin ve gücünün ölüm karşısındaki aczini vurgular. Karanlık, çürüme ve salgın, birbirine bağlı üç yok edici güç olarak sunulur.

Poe'nun gotik anlatılarının karakteristik bir örneği olan bu kapanış, insanın ölümle yüzleşmesini kaçınılmaz bir son olarak gösterir. Bugün de bu söz, insanın doğa karşısındaki kırılganlığını ve hiçbir ayrıcalığın ölümü erteleyemeyeceğini hatırlatan alegorik bir ifade olarak okunabilir.

Bu cümle, Edgar Allan Poe'nun 1842'de yayımlanan "Kızıl Ölümün Maskesi" adlı gotik öyküsünün son satırıdır. Öykü, kızıl veba salgınından kaçmaya çalışan Prens Prospero ve konuklarının trajik sonunu anlatır. Poe burada ölümün evrenselliğini ve insan kibrinin boşunalığını alegorik biçimde işler.