“Ve ruhum, yerde süzülen o gölgeden asla kalkamayacak — bir daha asla!”

Bu dizeler, "Kuzgun" şiirinin son kıtasından alınmıştır ve anlatıcının nihai çaresizliğini ilan eder. Kuzgunun yerde oluşturduğu gölge, anlatıcının ruhunu içine hapseden bir simgeye dönüşür. "Shall be lifted — nevermore!" ifadesi, şiirin başından beri tekrarlanan "nevermore" sözcüğünün son ve en kesin kullanımıdır. Burada umut tamamen tükenmiştir; anlatıcı, ruhunun bir daha asla bu karanlıktan kurtulamayacağını kabul eder.

Gölge imgesi, kaybın ve yasın insanın üzerine çöken kalıcı etkisini temsil eder. Işık ve gölge karşıtlığı, anlatıcının iç dünyasındaki umutsuzluğun derinliğini gösterir. Poe, bu finalle okura kederin bazen insanı tamamen ele geçirebileceğini, bazı kayıplardan sonra ruhun eski haline dönemeyeceğini anlatır. Şiirin gücü büyük ölçüde bu umutsuz kapanıştan gelir; okur, anlatıcının acısının kalıcı olduğunu hisseder.

Bu dizeler Edgar Allan Poe'nun "The Raven" (Kuzgun) şiirinin son kıtasından alınmıştır. Şiir, gece yarısı odasında bir kuzgunun ziyaretine uğrayan ve sevgilisi Lenore'u kaybetmenin acısını yaşayan anlatıcının hikâyesini anlatır. Kuzgunun sürekli tekrarladığı "Nevermore" sözcüğü, anlatıcıyı giderek derinleşen bir umutsuzluğa sürükler ve bu son dizelerde ruhunun bir daha asla bu karanlıktan kurtulamayacağını kabul eder.