“Çünkü bütün kenti yöneten ama en iyi kararlara sarılmayan, korkudan dilini tutan kimse, şimdi de eskiden de en kötü insandır bence; ve kendi vatanından daha çok bir dostunu düşünen kişiyi de hiçe sayarım.”

Bu dizede Sofokles, Kreon'un ağzından ideal yönetici anlayışını ortaya koyar. Yöneten kişi, doğru olduğuna inandığı düşünceyi söylemekten çekinmemeli; korku, suskunluk ya da kişisel bağlılıklar onu yönlendirmemelidir. 'En iyi kararlara sarılmak' ifadesi, yalnızca akıllıca düşünmeyi değil, aynı zamanda kararlılığı ve cesareti de içerir. Dilini korkudan kilitleyen yönetici, topluma karşı sorumluluğunu yerine getirmemiş sayılır.

Sözün ikinci bölümü, vatan sevgisini kişisel sevgilerin önüne koyar. 'Vatanından daha çok dostunu düşünen' kişiyi Kreon 'hiçe sayar'. Bu, Antigone ile Kreon arasındaki çatışmanın da çekirdeğini oluşturur: Kreon'a göre kentin yasası her türlü akrabalık bağından üstündür. Antigone ise tanrısal yasayı ve aile bağını kentin fermanından üstün tutar. Bu nedenle dize, yalnızca bir yöneticinin kişisel görüşü değil, tragedyanın merkezindeki değerler çatışmasının bir tarafını ifade eder. Bugün de kamu görevi ile özel çıkar, devlet çıkarı ile insani değerler arasındaki gerilimlerde bu söz güncelliğini korur.