“Eğer kötülükleri ağlayarak iyileştirmek ve öleni gözyaşlarıyla diriltmek mümkün olsaydı, altın ağlamaktan daha değersiz bir kazanç olurdu.”

Bu söz, yasın ve gözyaşının insan hayatındaki yerini, maddi değerlerle karşılaştırarak ele alır. Konuşmacı, eğer ağlamak ölüleri geri getirebilseydi ya da felaketleri onarabilseydi, o zaman altının hiçbir kıymeti kalmayacağını söyler. Çünkü sevilen birini geri getirme gücü, her türlü maddi zenginlikten üstün olurdu.

Burada altın, insanların en çok değer verdiği maddi kazançları temsil eder. Gözyaşı ise çaresizliği, sevgiyi ve kaybı simgeler. Sofokles, gerçeği tersinden göstererek şunu ima eder: Ağlamak ölüyü geri getirmez; bu yüzden insanlar altına, yani faydasız şeylere değer vermeye devam eder. Oysa asıl kıymetli olan, kaybedilenin geri gelmesini sağlayacak güçtür ve böyle bir güç yoktur.

Söz, yas tutmanın insani boyutunu vurgularken aynı zamanda materyalist değerlerin boşluğuna işaret eder. Bugün de kayıplar karşısında paranın ve mülkün anlamsızlaştığını hatırlatan güçlü bir ifadedir.