“Hiç doğmamak her sözü yener; ama insan bir kez doğdu mu, geldiği yere olabildiğince çabuk geri dönmek, açık ara ikinci en iyisidir.”

Sofokles'in bu ünlü sözü, hayatın acıları karşısında doğmamış olmayı en büyük iyilik sayan köklü bir Yunan hikmetini yansıtır. İlk bakışta karamsar görünen bu düşünce, aslında insanın varoluşundaki derin kırılganlığı ve acıya açıklığını vurgular. "Hiç doğmamak" fikri, yaşamın kaçınılmaz dertleriyle hiç karşılaşmamış olmayı imler. İkinci sırada ise, doğmuş olan kişi için en iyi seçenek, olabildiğince çabuk ve acısız biçimde yokluğa dönmektir.

Bu ifade, Sofokles'in tragedyasında yaşlı ve acı çekmiş bir karakterin ağzından çıkar; dolayısıyla bireysel bir deneyimin genelleştirilmiş hali olarak da okunabilir. Yunan tragik düşüncesi, ölümü çoğu zaman bir kurtuluş ya da dinlenme olarak sunar. Bugünden bakıldığında söz, modern okura yaşamın değerini sorgulatır; acının yoğun olduğu anlarda insanın varoluşu bir yük olarak hissedebileceğini ve bu duygunun binlerce yıldır değişmediğini gösterir. Yeats ve Auden gibi modern şairlerin de bu dizelere gönderme yapması, düşüncenin kalıcı etkisini kanıtlar.

Sofokles'in 'Oedipus Kolonos'ta' adlı tragedyasından alınmıştır. Bu dizeler, eserin son bölümüne yakın bir yerde, koronun yaşamın acıları üzerine söylediği ünlü ağıtın parçasıdır. Aynı fikir daha sonra Yeats ve Auden gibi şairler tarafından da kullanılmıştır.