“Kim benim gibi birçok kötülük içinde yaşar da ölmek ona kâr getirmez?”

Bu söz, derin bir umutsuzluk anında yaşam ile ölüm arasında kurulan ahlaki hesabı dile getirir. Sofokles burada ölümü yalnızca bir son değil, sürekli acı çeken bir insan için bir kurtuluş, neredeyse bir kazanç olarak sunar. Konuşan kişi, çektiği kötülüklerin ve felaketlerin artık yaşamayı anlamsız kıldığını, ölümün bu koşullarda daha değerli hale geldiğini savunur. Bu düşünce, Antik Yunan tragedyasında sıkça işlenen bir tema olan acının insanı yaşamın değerini sorgulamaya itmesiyle ilgilidir. Burada ölümün basitçe bir kaçış olarak değil, aşırı acının yarattığı perspektif kaybının bir sonucu olarak ele alındığı görülür. Sofokles, insanın felaket anlarında varoluşu nasıl tarttığını ve ölümün nasıl bir kâr gibi algılanabileceğini gösterir. Bugün okuyucu, bu sözü ağır krizler ve umutsuzluk anlarındaki insani bir ruh haline dair güçlü bir ifade olarak değerlendirebilir.

Söz, Sofokles'in Antigone adlı tragedyasında Antigone'nin ağzından, ölüme mahkum edildikten sonra söylenir. Kardeşini gömen Antigone, Kral Kreon'un yasağını çiğnediği için ölüm cezasına çarptırılmıştır. Bu söz, onun içinde bulunduğu çaresizliği ve acının boyutunu yansıtır.