“Ey Kriton, Asklepios'a bir horoz borçluyuz. Onu verin ve sakın ihmal etmeyin.”

Sokrates'in son sözleri, baldıran zehrini içtikten sonra ölümün yaklaştığı anda söylediği bu ifade, yüzyıllardır farklı yorumlara konu olmuştur. Antik Yunan'da Asklepios, tıp ve şifa tanrısıydı; bir hastalıktan kurtulan kişiler ona şükran borcu olarak horoz kurban ederdi. Sokrates'in burada hayatı bir hastalık olarak mı gördüğü, yoksa ölümün bir şifa mı olduğunu mu ima ettiği tartışmalıdır. En yaygın yorum, Sokrates'in yaşamı bir tür hastalık olarak gördüğü ve ölümle birlikte ruhun bedenin sınırlamalarından kurtulup iyileştiği düşüncesidir. Bir diğer yorum ise bu sözün, dostlarına son bir sorumluluğu hatırlatma ve düzenli, erdemli yaşamın gereklerini son ana kadar yerine getirme arzusu olduğudur. Sokrates, ölüm anında bile toplumsal ve dinî adetlere bağlı kalan, sakin ve tutarlı bir filozof olarak görünür.

Bu söz aynı zamanda Sokrates'in ironisinin bir yansıması olarak da okunabilir. Yaşamı boyunca sorguladığı dinî ritüelleri ölüm anında kabul etmesi, onun geleneksel inançlarla ilişkisinin nüanslı olduğunu gösterir. Platon'un anlatımında bu sahne, tragedya unsurlarıyla dolu bir vedanın değil, dingin ve bilgece bir kapanışın ifadesidir.

Söz, Sokrates'in idamı sırasında söylediği son sözler olarak Platon'un Phaidon diyaloğunda kayıtlıdır. Sokrates, MÖ 399'da gençleri yozlaştırdığı ve şehrin tanrılarına inanmadığı gerekçesiyle ölüme mahkûm edilmiş, baldıran zehrini içtikten sonra dostlarıyla son konuşmasını yapmıştır.