“Ey ruhlar üzerinde hüküm süren tanrılar, sessiz gölgeler, Kaos ve Phlegethon, gecenin sessizliğinde uzanan yerler; duyduklarımı açıkça söylemek bana nasip olsun: sizin iradenizle, derin toprakta ve karanlığa gömülmüş şeyleri açığa vurmak.”

Bu dizeler, kutsal bir alana girmeden önce yapılan resmî bir yakarıştır. Vergilius, anlatıcı olarak yeraltı dünyasının sırlarını dile getirmeden önce tanrılardan izin ve güç ister. "Audita loqui" ifadesi, duyulan şeyleri anlatma hakkını talep ederken, "res alta terra et caligine mersas" ifadesi, ölüler diyarının derinliklerinde saklanan bilgilerin ancak ilahi bir izinle gün yüzüne çıkarılabileceğini belirtir.

Bu yakarış, şairin kendi sınırlarını kabul ettiği bir alçakgönüllülük anıdır. Aynı zamanda, şiirin ve sanatın, ölüm ve ötesi gibi insan aklını aşan konulara dokunabilmesinin ancak bir tür ilham ya da izinle mümkün olduğu düşüncesini yansıtır. Vergilius burada yalnızca bir hikâye anlatmaz; anlatma eyleminin kendisini kutsal bir görev olarak çerçeveler.

Bugünün okuruna bu pasaj, bilinmeze dair konuşmanın ve yazmanın ağırlığını hatırlatır. İnsan, kavrayamadığı büyüklükteki meseleler karşısında konuşurken bir tevazu ve sorumluluk duygusu taşımalıdır.

Aeneis'in altıncı kitabında, Aeneas ve Sibyl yeraltı dünyasına girmeden hemen önce Vergilius, anlatıcı olarak yeraltı tanrılarına seslenir. Bu, klasik destan geleneğinde yaygın olan "invocatio" yani ilham ve izin yakarışıdır. Şair, yeraltı dünyasının derinliklerinde saklı olan şeyleri anlatabilmek için tanrıların onayını ister. Vergilius, bu yakarışla aslında Roma'nın kaderine dair anlatacaklarının ciddiyetini ve kutsallığını vurgular.