“Karanlıkta, tek başlarına gece boyunca gölgeler arasında ilerliyorlardı; Dis'in ıssız saraylarından ve boş krallıklardan geçerek.”

Bu satırlar, Aeneas ve Sibyl'in yeraltı dünyasındaki yolculuğunun atmosferini kurar. "Obscuri" kelimesi, hem fiziksel karanlığı hem de bu dünyaya özgü belirsizliği ve yabancılığı anlatır. "Vacuas domos" ve "inania regna" ifadeleri, ölüler diyarının ürkütücü boşluğunu ve yoksunluğunu vurgular: burası yaşamın dolu dolu var olmadığı, gölgelerin dolaştığı bir yerdir.

Vergilius, yeraltı dünyasını bir mekândan çok bir ruh hâli olarak tasvir eder. Boşluk ve sessizlik, ölümün en temel nitelikleri olarak öne çıkar. Bu tasvir, Aeneas'ın yolculuğunun yalnızca coğrafi değil, aynı zamanda varoluşsal bir deneyim olduğunu gösterir: O, yaşamın bittiği, anlamın inceldiği bir dünyada yürümektedir.

Bu imgeler, edebiyatta ölüm ve yas deneyiminin en güçlü betimlemelerinden biri olarak kabul edilir. Bugünün okuruna, kaybın ve yasın insanı nasıl "boş" ve "karanlık" bir ruh hâline soktuğunu, ancak bu boşluktan geçmenin de bir tür yolculuk olduğunu hissettirir.

Aeneis'in altıncı kitabında, Sibyl'in yakarışının ardından Aeneas ile birlikte yeraltı dünyasına girdikleri sahne anlatılır. Bu dizeler, yolculuğun ilk adımlarını ve ortamın kasvetli atmosferini tasvir eder. "Dis" yeraltı tanrısı Pluto'nun bir diğer adıdır; onun sarayları ve krallıkları, ölülerin gölge varlıklar sürdüğü bir dünyayı temsil eder. Vergilius burada, Yunan ve Roma mitolojisindeki Hades tasvirlerini kendi destanı için yeniden şekillendirir.