“Ah, açıkça hatırlıyorum, kasvetli Aralık ayıydı; ve her bir sönmekte olan kor, hayaletini döşemeye işliyordu.”

Bu dizeler, "Kuzgun" şiirinin ikinci kıtasının başlangıcıdır. Anlatıcı, yaşadığı geceyi zamansal bir çerçeveye oturtur: kasvetli Aralık ayı, yılın en karanlık ve soğuk dönemini simgeler. Aralık ayı burada yalnızca bir mevsim bilgisi değil, aynı zamanda anlatıcının iç dünyasındaki donukluğun ve yasın bir yansımasıdır. Sönmekte olan korların yerde hayalet gibi şekiller bırakması, hem şöminenin zayıflayan ışığını hem de geçmişin anılarının zihinde bıraktığı izleri çağrıştırır.

Poe burada görsel bir imgeyle okuyucuyu sahnenin içine çeker. Küllerin her birinin ayrı ayrı "ölmesi" ve her birinin yerde kendi gölgesini bırakması, kaybın tekil ve tekrarlayan doğasını hissettirir. Bu imge, şiirin geneline hakim olan ölüm, hafıza ve kayıp temalarının güçlü bir başlangıç notasıdır. Sönen odun korları, anlatıcının tükenen umudunun ve solan enerjisinin de simgesi olarak okunabilir.

Bu kıtada kurulan karanlık ve soğuk atmosfer, okuyucuyu anlatıcının zihinsel durumuna hazırlar. Gece, yalnızlık ve ölümle özdeşleşmiş bir mevsim, anlatıcının içinde bulunduğu yası dış dünyaya da yayar. Poe'nun bu tür imgeleri, şiirin melodisiyle birleşerek modern okura da hüzünlü bir içe kapanış halini güçlü biçimde aktarmaya devam eder.

Bu dizeler, Poe'nun "The Raven" (Kuzgun) adlı şiirinin ikinci kıtasının başlangıcından alınmıştır ve anlatıcının yaslı ruh halini, gece yarısı odasındaki ışık ve gölge oyunlarıyla betimler. Şiir, Poe'nun edebi şöhretini sağlamlaştıran ve en çok bilinen eserlerinden biri olarak 1845 yılında yayımlanmıştır. "Kasvetli Aralık" ifadesi, şiirin karanlık ve hüzünlü tonunu daha ilk kıtalarında belirginleştirir.