“Bir zamanlar burada, Titanik bir selvi korusunun içinden, Ruhumla birlikte dolaştım — Selvilerin arasından, Ruhum olan Psyche'yle.”

Poe, bu dizelerde anlatıcının kendi ruhunu 'Psyche' adıyla kişileştirir. Yunan mitolojisinde Psyche, ruhun simgesidir ve Poe'nun şiirinde anlatıcıya eşlik eden ayrı bir varlık gibi konuşur. Ruhun bu şekilde dışsallaştırılması, anlatıcının kendi iç dünyasıyla kurduğu mesafeli ve çatışmalı ilişkiyi yansıtır. 'Titanik' sözcüğü, selvi ağaçlarının yalnızca büyüklüğünü değil, aynı zamanda anlatıcıyı saran kaderin ve belleğin ağırlığını da imler. Selvi, ölüm ve yas ile ilişkilendirilen bir ağaçtır; anlatıcı daha yolun başında bir mezar bahçesinde yürümektedir.

Ruhun 'Psyche' olarak anılması, bilinç ile duygu arasındaki ikiliğe de işaret eder. Anlatıcı bedensel ve dünyevi bir varlık olarak yol alırken, ruhu onu uyaran, geçmişin izlerini fark eden ama her zaman dinlenmeyen bir sestir. Bu yapı, Poe'nun yas, kayıp ve belleğin yanıltıcılığı üzerine kurduğu şiirsel evreninde hem bir yönlendirici hem de bir tanık işlevi görür. Böylece dış dünyadaki karanlık yolculuk, içsel bir hesaplaşmayla iç içe geçer.

Bu dizeler, Poe'nun 'Ulalume' adlı şiirinin ilk bölümlerinden alınmıştır. Anlatıcı, 'Psyche' adını verdiği ruhuyla birlikte bir sonbahar gecesinde yürürken farkında olmadan sevgilisinin mezarına yaklaşır; ruhu onu uyarmaya çalışır.