Dostluk üzerine sözler
48 söz.
“Türklerin ve Almanların birbirine sevgisi o kadar eskidir ki asla kırılmayacaktır.”
— Otto von Bismarck (1815 – 1898)
“Hiçbir bağ bu kadar sıkı tutmaz.”
— Otto von Bismarck (1815 – 1898)
“Kayığım kıyıda, / Ve yelkenlim denizde; / Ama gitmeden önce, Tom Moore, / İşte sana bir çifte sağlık!”
— Lord Byron (1788 – 1824)
“Kuyudaki son damla bile olsaydı, Kenarda can çekişirken, Bayılan ruhum düşmeden önce, İçeceğim kişi sen olurdun.”
— Lord Byron (1788 – 1824)
“Dostluk aşka dönüşebilir ve sıklıkla dönüşür, ama aşk asla dostluğa geri dönmez.”
— Lord Byron (1788 – 1824)
“Dostluk, kanatsız aşktır.”
— Lord Byron (1788 – 1824)
“Sırrını bir düşmandan saklamak istiyorsan, onu bir dosta söyleme. Kalk, Ey Tembel, hayatı boşa harcama; mezarda yeterince uyku olacak.”
— Benjamin Franklin (1706 – 1790)
“Düşmanlarını sev, çünkü onlar sana kusurlarını söylerler.”
— Benjamin Franklin (1706 – 1790)
“Sen ve ben uzun zamandır dosttuk: şimdi sen benim düşmanımsın, ben de senin düşmanınım.”
— Benjamin Franklin (1706 – 1790)
“Balık da misafir de üç günde kokar.”
— Benjamin Franklin (1706 – 1790)
“Çünkü iyilik her zaman iyilik doğurur; aldığı iyiliğin anısı silinip giden kişi ise artık soylu bir adam olamaz.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Düşmanların armağanları armağan değildir ve yarar sağlamaz.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Ey yabancı, eğer bu çok dilli bağrışmaya bir son verseydin, birçoklarına layık bir dost olarak gelirdin.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Kendi felaketlerinden kaçmak en tatlı şeydir, ama dostları felakete sürüklemek acı vericidir.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Çünkü iyilik gördükten sonra iyilik etmeyi bilen kişi, her türlü servetten daha değerli bir dost olur.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Para insanlara dostlar bulur.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Böyle dostları yitirenler sevinir, onlara sahip olanlar ise kaçmak için dua eder.”
— Sofokles (MÖ 496 – MÖ 406)
“Sizde olduğu gibi zarif bir genç hanımda bir araya gelen nükte ve iyi huy, bildiğimiz bir meleğin en iyi benzerini oluşturur; ve böyle olağanüstü bir kişinin sohbeti ve dostluğuyla kutsanmış olan kişi, bu dünyada cennetten geriye kalan her şeyin tadını çıkarır.”
— John Locke (1632 – 1704)