Edgar Allan Poe

“Pallas'ın bir büstünün üstüne tünedi, tam da kapımın yukarısına,— Tünedi, oturdu ve başka hiçbir şey yapmadı.”

“"Geceden kıyıdan gelmiş, korkunç, asık suratlı, kadim Kuzgun — Söyle bana, Gece'nin Pluton kıyısındaki o soylu adın ne?" Kuzgun dedi, "Bir daha asla."”

“"Şüphesiz," dedim, "söylediği şey yalnızca elindeki tek dağarcık, Bir zamanlar mutsuz bir efendiden kapmış, amansız Felaket Onu hızlı, daha hızlı izlemiş, ta ki şarkıları tek bir nakarata dönüşene dek."”

“"Peygamber!" dedim, "kötülüğün varlığı! — yine de peygamber, ister kuş ol ister iblis!"”

“"Geri dön fırtınaya ve Gece'nin Pluton kıyısına! Bırakma ruhunun söylediği o yalanın nişanı olarak siyah bir tüy! Dokunma yalnızlığıma! — git kapımın üstündeki büstten! Çek kalbimden gagasını, çek kapımın üstünden cismini!" Kuzgun dedi, "Bir daha asla."”

“Ve Kuzgun, hiç kıpırdamadan, hâlâ oturuyor, hâlâ oturuyor Odamın kapısının hemen üzerindeki solgun Pallas büstünün üstünde.”

“Ve ruhum, yerde süzülen o gölgeden asla kalkamayacak — bir daha asla!”

“Düşündüğüm gibi bir analizin veya yeniden kurgulamanın ilgisi, analiz edilen şeye duyulan gerçek ya da kuruntusal herhangi bir ilgiden tamamen bağımsız olduğundan, kendi eserlerimden birinin nasıl bir araya getirildiğini gösteren yöntemi açıklamam bir görgü ihlali sayılmayacaktır.”

“Güzellik, şiirin yegâne meşru alanıdır.”

“Şimdi, Hakikat nesnesi ya da zihnin tatmini ile Tutku nesnesi ya da yüreğin coşkusu, şiirde belirli bir ölçüde elde edilebilir olsalar da, düzyazıda çok daha kolay elde edilebilirler.”

“Güzel bir kadının ölümü, hiç kuşkusuz dünyadaki en şiirsel konudur ve aynı şekilde, böyle bir konuya en uygun dudakların yas tutan bir sevgilinin dudakları olduğu da şüphe götürmez.”

“Gökler kül rengi ve durgundu; Yapraklar kıvrılmış ve kuruydu — Yapraklar solmuş ve kuruydu; En unutulmaz yılımın o ıssız Ekim gecesiydi.”

“Bir zamanlar burada, Titanik bir selvi korusunun içinden, Ruhumla birlikte dolaştım — Selvilerin arasından, Ruhum olan Psyche'yle.”

“Böylece Psyche'yi yatıştırdım ve öptüm onu, Ve çıkardım onu karanlığından.”

“Yıllar yıllar önceydi, Deniz kıyısındaki bir krallıkta, Annabel Lee adıyla tanıyabileceğiniz Bir genç kız yaşardı; — Ve bu genç kız başka hiçbir şey düşünmeden yaşardı, Beni sevmek ve benim tarafımdan sevilmekten başka.”

“Ben bir çocuktum ve o bir çocuktu, Deniz kıyısındaki bu krallıkta, Ama biz sevgiden de öte bir sevgiyle sevdik — Ben ve Annabel Lee'm — Öyle bir sevgi ki cennetin kanatlı melekleri Onu ve beni kıskanırdı.”

“Ama bizim aşkımız çok daha güçlüydü aşkından Bizden yaşlı olanların — Bizden çok daha bilge olanların — Ve ne yukarıdaki cennetin melekleri Ne de denizin altındaki cinler Ayırabilir ruhumu bir an olsun Güzel Annabel Lee'nin ruhundan.”

“Ve böylece, bütün gece boyunca, sevgilimin — sevgilimin — hayatımın ve gelinimin yanında uzanırım, Denizin kıyısındaki o mezarda — O uğuldayan denizin kıyısındaki mezarında.”

“Bir şiir, ancak ruhu yükselterek heyecan uyandırdığı ölçüde bu adı hak eder.”

“Uzun bir şiirin var olmadığı görüşündeyim. "Uzun bir şiir" ifadesinin, terimler açısından düpedüz bir çelişki olduğunu savunurum. Bir şiirin ancak ruhu yükselterek heyecan uyandırdığı ölçüde bu adı hak ettiğini belirtmeme neredeyse gerek yok. Şiirin değeri, bu yükselten heyecanla orantılıdır. Ama bütün heyecanlar, ruhsal bir zorunluluk gereği geçicidir. Bir şiirin bu adla anılmasını sağlayacak heyecan derecesi, hatırı sayılır uzunluktaki bir kompozisyon boyunca sürdürülemez.”

“Hiçbir eser, bu şiirin kendisinden — bu bizatihi şiirden — bu şiir olup başka hiçbir şey olmayan şiirden — yalnızca şiir uğruna yazılmış bu şiirden daha büyük bir saygınlık, daha yüce bir asalet taşıyamaz ve taşıyamayacaktır.”

“Sözcüklerin Şiirini kısaca, Güzelliğin Ritmik Yaratımı olarak tanımlardım. Onun tek hakemi beğenidir. Akıl ya da vicdanla yalnızca ikincil ilişkileri vardır. Rastlantısal olmadıkça, ne görevle ne de hakikatle hiçbir ilgisi yoktur.”

“Dostum, bütün din basitçe hilekârlıktan, korkudan, açgözlülükten, hayal gücünden ve şiirden türemiştir!”